Άη Κομμένο

Της Άσβεστης Μνήμης

Μαρτυρολόγιο

mnhmeio pesonton nyxta
6 Νοεμβρίου – Στην Τρίπολη εκτελούν 18 κατοίκους από το Διαβολίτσι Μεσσηνίας.
6 Νοεμβρίου – Στην Τρίπολη εκτελούν 18 ομήρους από τις φυλακές. Στην Αθήνα εκτελούν 6 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.
7 Νοεμβρίου Οι ναζί καταστρέφουν το μεγαλύτερο μέρος του Καρπενησιού.
13 Νοεμβρίου – Στο Νομό Πιερίας, πρώτη λεηλασία και πυρπόληση του χωριού Ελατοχώρι.

Song for Kommeno

Σοφά Λόγια

Και λευτερωθήκαμεν από τους Τούρκους και σκλαβωθήκανεν εις ανθρώπους κακορίζικους, όπου ήταν η ακαθαρσία της Ευρώπης.

Μακρυγιάννης.

Εκδηλώσεις

ekdiloseis1

Καιρός

kairos

Στο Κομμένο τώρα

ΚΑΤΕΚΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΑΨΗΦΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

singelakisΑς μη βρέξει ποτέ
το σύννεφον, και ο άνεμος
σκληρός ας μη σκορπίση
το χώμα το μακάριον
που σας σκεπάζει.
Ανδρέας Κάλβος, «Εις τον Ιερόν Λόχον».Δύο ήρωες της Κατοχής αποχαιρετήσαμε μέσα σε λίγες μέρες: τη Θεανώ Αργυροπούλου, την αδάμαστη Επονίτισσα από τη Χίο, και τον Χαρίλαο Ζερβουδάκη, τον θρυλικό επιζήσαντα του Ολοκαυτώματος της Βιάννου.

Η Θεανώ Αργυροπούλου γεννήθηκε το 1931 στη Χίο. Ήταν κόρη του κτηνίατρου και πολύγλωσσου Κώστα Μερούση, ενός σημαντικού ανθρώπου με ανιδιοτελή προσφορά στην αποκατάσταση των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής και με πλούσια αντιστασιακή δράση στην Κατοχή. Ήταν το καλοκαίρι του 1941 στη Χώρα, στο Βουνάκι, όταν η Θεανώ μαζί με ένα τσούρμο μικρά παιδιά, μόλις έμαθαν ότι κάποιοι πατριώτες στην Αθήνα κατέβασαν τη σβάστικα από την Ακρόπολη, ξεχύθηκαν αυθόρμητα προσπαθώντας να μιμηθούν το κατόρθωμά τους, πριν τους διαλύσουν οι ριπές των Γερμανών ... (1)
zervoudakis vianosΔυο χρόνια μετά, το 1943, στην τρυφερή ηλικία των δώδεκα ετών, η Θεανώ υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας του πατέρα της από τους Γερμανούς, σε μπλόκο στη Χώρα της Χίου, κατά τη διάρκεια του οποίου χτυπήθηκε και η ίδια. Το περιστατικό σημάδεψε ανεξίτηλα τη μικρή και γενναία Θεανώ, που αφιέρωσε όλες της τις δυνάμεις για την απελευθέρωση της πατρίδας από το ναζιστικό ζυγό, λαμβάνοντας ενεργά μέρος στην Εθνική Αντίσταση.
Το 1946 μαζί με τον Θεμιστοκλή Ζαφειρόπουλο, τον Μανώλη Γλέζο και άλλους αγωνιστές προχωρούν στην ίδρυση της Πανελλήνιας Ένωσης Θυμάτων Γερμανικής Κατοχής «Ο Φοίνικας». Παρά τις διώξεις, αγωνίζονται σκληρά για την αναγνώριση της προσφοράς των Αντιστασιακών και τη διεκδίκηση των Γερμανικών Αποζημιώσεων. Πενήντα χρόνια μετά την ίδρυση του «Φοίνικα», στις 22 Ιανουαρίου 1996, η Θεανώ Αργυροπούλου, μαζί με πολλές ηρωικές μορφές της Εθνικής Αντίστασης προχωρούν στην ίδρυση του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα.


Σαν από ένα παιχνίδι της τύχης, ίσως και γιατί έτσι να το θέλησε κι η ίδια, το άγγελμα του θανάτου της Θεανούς μας βρήκε στη συνεδρίαση της νεοεκλεγείσας Συντονιστικής Επιτροπής του Εθνικού Συμβουλίου. Την επόμενη μέρα, παρά το πρωτοφανές ψύχος μία αντιπροσωπεία του Εθνικού Συμβουλίου, με επικεφαλής τον Μανώλη Γλέζο, αποχαιρετήσαμε, με πόνο ψυχής αλλά και υπερηφάνεια τη συναγωνίστριά μας, δεσμευόμενοι ότι θα συνεχίσουμε αταλάντευτα τον αγώνα για «Δικαιοσύνη κι Αποζημίωση!».
Το 1943 ήταν, επίσης, η χρονιά που σημάδεψε ανεξίτηλα και τη μοίρα του Χαρίλαου Ζερβουδάκη: το πρωί της 14ης Σεπτεμβρίου, ανήμερα της ανυψώσεως του Τιμίου Σταυρού, ο δεκαεξάχρονος έφηβος βρέθηκε μαζί με τους συγχωριανούς του στο Βαχό της Βιάννου απέναντι στα γερμανικά πολυβόλα (2). Όμως δεν δείλιασε! Και δεν λογάριασε ούτε την ίδια του τη ζωή για να γλιτώσει τον δεκατετράχρονο αδελφό του Γιάννη, που αρχικά είχε μπει κι αυτός στον κλοιό του θανάτου. Και τα κατάφερε! Το δράμα του όμως μόλις άρχιζε: μαζί με αρκετούς συγχωριανούς του, αντικρίζοντας ξαφνικά μπροστά του τις κάννες των γερμανικών όπλων, φώναξε με όλη τη δύναμη της ψυχής του προς όσους βρίσκονταν ακόμη ελεύθεροι, στο πάνω χωριό, να τρέξουν να σωθούν.
Οι φωνές τους όμως σκεπάστηκαν βίαια από το κροτάλισμα των πολυβόλων. Λαβωμένος ο Χαρίλαος Ζερβουδάκης, με σοβαρά τραύματα στο κρανίο και την ωμοπλάτη, έπεσε αιμόφυρτος και προσποιήθηκε τον πεθαμένο. Παρά τους αφόρητους πόνους άντεξε μέχρι τέλους και γλίτωσε τη χαριστική βολή. Αν και βαριά τραυματισμένος, επέζησε της εκτέλεσης! Και συνέχισε να αγωνίζεται για Δικαιοσύνη κι Αξιοπρέπεια όλη του τη ζωή.


Το δράμα όσων επέζησαν δεν έχει προηγούμενο: μετά τον μαύρο Σεπτέμβρη του 1943, ολόκληρη η επαρχία Βιάννου και Δυτικής Ιεράπετρας, ολόκληρη η Ελλάδα, έμοιαζε με δαντική κόλαση. Οι επιζώντες του ελληνικού Ολοκαυτώματος, και ιδίως οι γυναίκες, χωρίς ποτέ να πάψουν να πενθούν για όσους χάθηκαν, έδωσαν τιτάνιο αγώνα για να σώσουν τα παιδιά τους από την πείνα, να τα αναθρέψουν με αρχές, να τα σπουδάσουν. Ήταν ένας αγώνας μοναχικός, ένας πραγματικός Γολγοθάς, με θυσίες ανείπωτες και σπάνια αξιοπρέπεια. Όμως ο υπεύθυνος του ελληνικού δράματος, το γερμανικό κράτος - διάδοχος του Γ’ Ράιχ, παρέμεινε μέχρι σήμερα ανάλγητο και αδιάλλακτο. Χωρίς την παραμικρή κίνηση αποζημίωσης, επανόρθωσης, αποκατάστασης.
Σε πείσμα των αναθεωρητών της Ιστορίας και των κυνικών της πολιτικής οι δύο αγωνιστές «νίκησαν τα γερμανικά πολυβόλα» για δεύτερη φορά: δεν κάμφθηκαν, δεν υποτάχθηκαν, δεν συμβιβάστηκαν. Έμειναν μέχρι το τέλος στις επάλξεις του αγώνα για Δικαιοσύνη κι Αποζημίωση, για Ελευθερία και Ισότητα, για Ανθρώπινη και Εθνική Αξιοπρέπεια. Ας γίνει το παράδειγμά τους αγωνιστικό σάλπισμα για Μνήμη, Αντίσταση και Διεκδίκηση - αχτίδα φωτός σε μία αντιηρωική εποχή.
(1) Σύμφωνα με όσα μας αφηγήθηκε πριν λίγες μέρες η κόρη της Γαρυφαλιά Αργυροπούλου.(2) Δείτε το συγκινητικό κείμενο του Νίκου Ψιλάκη «Ο άνθρωπος που νίκησε τα γερμανικά πολυβόλα» (http://karmanor.gr/…/o-anthropos-poy-nikise-ta-germanika-po…).

 

ΠΗΓΗ: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

 © 2016 Ηλίας