Άη Κομμένο

Της Άσβεστης Μνήμης

Ο ελληνάκος

elinakos

Song for Kommeno

Σοφά Λόγια

Και λευτερωθήκαμεν από τους Τούρκους και σκλαβωθήκανεν εις ανθρώπους κακορίζικους, όπου ήταν η ακαθαρσία της Ευρώπης.

Μακρυγιάννης.

Εκδηλώσεις

ekdiloseis1

Καιρός

kairos

Στο Κομμένο τώρα

Αρχή

Αντίσταση και αγώνας

gavalou2

Του Βασίλη Κυριαζή*

Από την αυγή του αιματοβαμμένου εικοστού αιώνα μέχρι και το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την Ιταλική, Γερμανική και Βουλγαρική κατοχή της Ελλάδας, μέσα σε κινδυνώδεις περιστάσεις, αναδείχθηκαν και μαρτύρησαν «άνδρες αγαθοί», λίγοι επώνυμοι και χιλιάδες χιλιάδων απλός Λαός, άνδρες και γυναίκες, που με περίσσια αφοβιά αντίκρισαν το θάνατο.

Και μπορεί γενικά να ισχύει το του Αισχύλου «πανθ’ ο μέγας χρόνος μαραίνει», αλλά για εκείνους που προμάχησαν, για εκείνους που μαρτύρησαν, για εκείνους που αρνήθηκαν να υποκύψουν στη βία, γι’ αυτούς ο Επιτάφιος Λόγος του Περικλέους «… το εύδαιμον το ελεύθερον, το δε ελεύθερον το εύψυχον»...

Σήμερα είναι ημέρα μνήμης για τους παππούδες και τους γονείς μας, που τα «μπουμπουνητά της Ευρώπης», πριν από 75 χρόνια, γονάτισαν στο χορτάρι. Το Καλοκαίρι του 1943 θρήνος στα χωριά της λίμνης Τριχωνίδας.                  

Κατά τον ποιητή, «τον Ιούλιο με το φωτεινό πουκάμισο… με τα δόντια σφιγμένα ήρθαν φορτωμένοι τα σίδερα με τις μαύρες κάνες… το αρχαίο χώμα πατώντας… και θερίσανε πλήθος τα θηρία…». Και ο άλλος ποιητής θρηνεί: «Μάνα, σε ξεκληρίσανε άπονες εξουσίες. Ψυχή δεν σου αφήσανε, μόνο φωτογραφίες».

Σε αυτούς τους ορνεοκέφαλους, τους ερεβομανείς, που αγνόησαν ότι λερώνανε στο πανάρχαιο χώμα , δίπλα στο Παγκόσμιο «σήμα» Ελευθερίας, το «Αλωνάκι».

Σε αυτούς που αγνόησαν ότι και τα εγγόνια των Τουρκομάχων που στέκονταν απέναντί τους, δεν τσακάνε τη μέση.          

Σε αυτούς δόθηκε και θα δοθεί το φοβερό μήνυμα της Σαλαμίνας.      

Σε μια εποχή που επιχειρείται η ηθική αποτιτάνωση της Ελληνικής κοινωνίας. Σε μια εποχή που επιχειρείται η ισοπέδωση του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, όπως κατεβαίνει από τους Αρχαίους, το Βυζάντιο, την περίοδο της Τουρκοκρατίας και τον Σηκωμό του Γένους, αντιστεκόμαστε.

Θα αρνηθούμε την ανάπηρη ελευθερία. Θα αρνηθούμε την «Αναθεώρηση της Ιστορίας», την εκτέλεση της Εθνικής και συλλογικής μνήμης, την αναίρεση του Πολιτισμού μας.

Όλοι οι φορείς έκφρασης, μνήμης, διάσωσης και διάδοσης του Ελληνικού πολιτισμού, των επιμέρους τομέων και στοιχείων του και των αγώνων του Ελληνικού Λαού, αποτελούν μετερίζι αντίστασης, διάσωσης και διαφύλαξης απέναντι στην επιχειρούμενη συστηματικά και επίμονα από τον αγγλοσαξωνικό και όχι μόνο πολιτιστικό ιμπεριαλισμό ισοπέδωση, «σιδέρωμα» και ενσωμάτωση του Ελληνικού Πολιτισμού, των ηθών και εθίμων και των επί μέρους εκφάνσεων, γλώσσας, μουσικής, χορού και όλων των εκδηλώσεων που συνθέτουν την ιδιαίτερη Ελληνική ταυτότητα.

Εδώ σήμερα η Τοπική Αυτοδιοίκηση και οι φορείς πολιτισμού έμπρακτα αυτό τον Εθνικό σκοπό επιτελούν.

Στα «γιατί» των ερωτημάτων, πρέπει να ανοίξουν δρόμο οι απαντήσεις. Αντί να μιλάμε για την Ιστορία, πρέπει να γράψουμε Ιστορία, μιμνησκόμενοι του λόγου του Ομήρου «τότε δη ραίσαν Αχαιοί φέρτεροι ήσαν», δηλαδή «τότε νικούσαν οι Αχαιοί, υπερβαίνοντας την μοίρα, το πεπρωμένο».  

Ό,τι σήμερα μοιάζει πακτωμένο, σταθερό , ακίνητο και οριστικό, αύριο ανατρέπεται από το επιθυμητό, από αυτό που σήμερα μοιάζει ουτοπικό. Αλλά για να αλλάξει, εκτός από το «χελιδόνι», χρειάζεται και «δουλειά πολλή».

Εκεί που υπάρχει ένα «θέλω», απαντιέται από ένα «μπορώ». Καλούμαστε και θα αγωνιστούμε κόντρα στη βαρβαρότητα της οικονομικής ισχύος και κόντρα στο «δίκαιο του ισχυροτέρου». Πρέπει να αγωνισθούμε να κατισχύσει η Αρχή ότι η επιβολή του Δικαίου δεν είναι θέμα δύναμης, και δη κτηνώδους. Καλούμαστε και πρέπει να αγωνιστούμε να μετατρέψουμε τον «δέον» σε «είναι».

Ο ίδιος ο αγώνας προς την κορυφή αρκεί για να γεμίσει μια «ανθρώπινη καρδιά», όπως είπε ο Αλμπέρ Καμύ.

Να σκεφθούμε ότι, εκτός από τις απειλές εδαφικής συρρίκνωσης της πατρίδας μας, απειλούμαστε οικονομικά. Να σκεφτούμε ότι τον τόπο αυτό που πατούμε τον δανειστήκαμε από τα παιδιά μας και πρέπει να τους τον παραδώσουμε «πλείοντα και αρείω». Πρέπει, όμως, να τους παραδώσουμε ως ιερή παρακαταθήκη τη διαφύλαξη των ιερών και οσίων της φυλής και της πατρίδας μας.

Πρέπει να αρνηθούμε εις το διηνεκές τη λήθη, να αρνηθούμε την εκτέλεση της μνήμης. Πρέπει να παραδώσουμε στα παιδιά μας τη διαφύλαξη της ΜΝΗΜΗΣ άσβεστη βάτο, καίουσα εις τους αιώνες.

Για εκείνους που αγωνίστηκαν, αντιστάθηκαν και έπεσαν «υπέρ πίστεως και πατρίδος», άσβεστο φάρο και σηματωρό πορείας αφήνουμε στα παιδιά μας το ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ, μαζί με τη διαρκή απαίτηση για ΝΕΜΕΣΗ. Αγώνας μέχρι τη δικαίωση. Για να δικαιωθούν οι νεκροί μας. Για να λάβουν τα όνειρα εκδίκηση.

Στυλωμένοι στους βράχους, μόνοι στα στενά, καθώς μας έταξε η Ιστορία, καλούμαστε να σταθούμε στο λόγο του Μακρυγιάννη: «Όσοι δεν έκαναν για αυτήνη την πατρίδα τόσα που να λένε εγώ, να στέκονται στο εμείς».  

Έτσι τελούμε το καλύτερο μνημόσυνο στους νεκρούς μας.

Ο Ελληνικός Λαός «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος», όπως είπε ο τουρκομάχος καπετάνιος Δημήτρης Μακρής, «δεν τσακάει τη μέση του», δε γονατίζει παρά μόνο για να προσκυνήσει τους νεκρούς του. Οι νεκροί μας δεν πεθαίνουν όσο τους θυμόμαστε.

Κλείνοντας για τιμή τους, ως «άσμα ηρωικό και πένθιμο» τους απευθύνουμε στίχους Χιλιανού ποιητή: «Να πάψουν πια οι κιθάρες. Έχει η Πατρίδα πένθος. Σκοτώσαν τον αντάρτη…». Και την πρώτη στροφή από το ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου «Ελεγείο στον τάφο ενός μικρού αγωνιστή»: «Πάνω στο χώμα το δικό σου λέμε το όνομά μας.   Πάνω στο χώμα το δικό σου σχεδιάζουμε τους κήπους και τις πολιτείες μας. Πάνω στο χώμα το δικό σου Είμαστε. Έχουμε πατρίδα»…

Οι νεκροί μας είναι ΑΘΑΝΑΤΟΙ.

(Από την ομιλία της Κυριακής 5 Αυγούστου στη Γαβαλού Αγρινίου, όπου τελέστηκε επιμνημόσυνη για το Ολοκαύτωμα της Μακρυνείας τον Ιούλιο του 1943)

*Ο Βασίλης Κυριαζής είναι δικηγόρος Πατρών και Πρόεδρος της ένωσης δικηγόρων για τη διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων

Μας επισκέπτονται

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 56 επισκέπτες και κανένα μέλος

 © 2016 Ηλίας